Parasite

Het laatste weekend van Leiden Filmfestival. Gistermiddag naar The Art of Self-Defense ★★☆ Casey (Jesse Eisenberg) neemt karatelessen om beter voor zichzelf op te komen, maar leert naast karate nog veel meer van zijn sensei. Misschien wel meer dan goed voor hem is.

Eerder vandaag naar Parasite ★★★ Meesterregisseur Bong Joon-Ho (Snowpiercer, Okja) vertelt met zijn unieke mix van gitzwarte komedie, thriller en drama dit keer het verhaal van een arm gezin dat werkelijk alles doet om hogerop te komen. Een film vol unieke gebeurtenissen en personages, die terecht de Gouden Palm won in Cannes.

Ik had nog Sorry We Missed You (de nieuwe van Ken Loach) op de planning staan, maar het is zulk lekker weer, die sla ik even over. Die draait vast na LIFF ook nog wel een tijdje.

Jojo

Woensdag naar Jojo Rabbit ★★★ Tja, een satirische Tweede Wereldoorlog-komedie over een Duits jongetje dat in zijn worsteling om zijn eigen nationalisme te confronteren wordt bijgestaan door zijn compleet gestoorde denkbeeldige vriend, Adolf Hitler, is nou eenmaal heel erg Taika’s ding. En wij kunnen niet wachten!

Donderdag The Mustang ★★☆ Een veroordeelde man met een gewelddadig verleden krijgt de kans om deel te nemen aan een nieuw rehabilitatieprogramma, waarin gevangenen helpen om wilde paarden te temmen. Matthias Schoenaerts is ijzersterk in dit indrukwekkende debuut.

Voor vanavond heb ik een reservering staan voor Peanut Butter Falcon, maar ik denk dat ik die oversla, 3 avonden achter elkaar tijdens een drukke werkweer wordt wat veel van het goede.

Vivarium

Tijd voor het jaarlijkse Film Festival in Leiden. Afgelopen vrijdag was ik naar Vivarium ★★☆ Gemma en Tom (Jesse Eisenberg en Imogen Poots) zijn verloofd en op zoek naar hun droomhuis, maar raken door een mysterieuze makelaar verstrikt in een labyrint-achtige nieuwbouwwijk vol identieke gebouwen. Een sinistere fabel, vol Hitchcockiaanse suspense.

Zaterdag zou ik naar Deerskin, maar het regende net heel hard toen ik de kaartjes had moeten halen. Zwak, ik weet het.. Zondag naar Sometimes Always Never ★☆☆ Met een visuele stijl en droogkomische humor die doen denken aan Wes Anderson, en een fantastische rol van Bill Nighy als melancholische Scrabble-fanaat op zoek naar zijn vermiste zoon, is Sometimes, Always, Never een winnende combinatie. 3x woordwaarde!

Zou gisteravond nog naar The Death of Dick Long, maar ben door een virus getroffen, dus vandaag thuis gebleven en idioot vroeg naar bed gegaan.

Mars Red Sky

Even het filmfestival onderbroken voor het optreden van Mars Red Sky in Melkweg gisteravond. MRS weet vette stonerriffs en grooves succesvol te vermengen met hoge ethische vocalen die je eerder bij psychedelische pop/rock uit de jaren ’60 zou plaatsen. De melodieuze zang met groot bereik van Julien Pras, het krachtige drumwerk van Mathieu Gazeau en de zware dikke baslijnen van Jimmy Kinast maken een live MRS show echt een unieke ervaring.

Lees verder Mars Red Sky