Wat een week.. Maandagochtend ontvingen we bericht over het overlijden van mijn college Deepak. Hij werkte al bij e-Vision toen ik daar in 2001 (waar blijft de tijd!) kwam werken. Met nog een aantal collega’s werkten we gemiddeld al ongeveer 16 jaar samen. Een unicum in deze tijden en zeker in onze industrie.

Deep was een stug roker en had al jaren een vervelend hoestje. Begin dit jaar ging het echter steeds slechter en na weer een klaplong, vocht achter zijn longen en meer van zulks, kreeg hij in maart de diagnose longkanker. Ineens zat hij niet meer op zijn vertrouwde plek. Bij wie kon ik nu terecht voor complexe programmeerproblemen, en -belangrijker- slechte woordgrappen. We zijn nog een aantal keer op bezoek geweest, eerst in het ziekenhuis, en later toen hij bij zijn moeder thuis was. En hoewel steeds spaarzamer, hielden we contact via What’s App. En toen ineens dat nieuws. Niet onverwacht en toch ook weer wel.

Donderdag met alle collega’s (oud en nieuw) bijeen gekomen op kantoor. Daarna met de oorspronkelijke e-Vision collega’s naar de condoleance geweest. Vandaag om 5 uur was de crematie. Het was een mooie dienst, goeie opkomst, leuke foto’s, muziek. Maar toch. Het hoort niet bij iemand van 40.. Na afloop nog wat gegeten bij Kitch& met ons immer slinkende groepje. Een goed idee, want om daarna alleen thuis te gaan zitten trok me niet echt. Nu alles laten bezinken..

Bharat Deepak Bhikharie
13-10-1977 – 4-12-2017