De whale tour van zondag ging helaas niet door, er waren te hoge golven. We kregen bij de trolleytickets ook kaartjes voor een cruise (nou ja, 45 minuten op een boot), dus die doen we als alternatief. Verder rustig aan gedaan, op deze dag voor de marathon. We zijn met de metro (ongeveer een uur) naar Heartbreak Hill gegaan om te kijken waar we wilden gaan staan. Mooie rustige buitenwijk van de stad. Hebben nog een tijdje opgelopen met een Canadees stel, die ook een goeie plek zochten voor morgen. Daarna lunch bij Chipotle (lekker!) en chillen in het Greenway park (wifi!).

En vandaag was het dan eindelijk zo ver.. Marathon day! De stemming in de stad is super. Sinds we hier zijn vragen allerlei mensen al of we hier voor de Marathon zijn en ons succes wensen en ons bedanken dat we Boston komen steunen. Vroeg op, zodat Tjerk tussen 6 en half 7 in de bus zit die hem naar de start bij Hopkinton brengt. Tineke en ik brengen hem weg naar Boston Common, Vito slaapt nog even door. Overweldigend, er staan zeker 500 van die klassieke gele schoolbussen om iedereen weg te brengen. Ze worden per 20-tal gevuld en vertrekken dan, de volgende schuiven door. Wat een gezicht! Tjerk vond snel zijn plek en zat al te kletsen, wij keren terug naar het appartement voor het ontbijt en maken nog snel een spandoek.

Boston: instappen

Wij vertrekken rond 8 uur naar de metro, het is al een stuk drukker dan gisteren op deze route. Onderweg komt mijn ontbijt helaas nog een keer terug, gelukkig kennen ze me hier niet. En gelukkig blijft het hierbij. Voel wel een verkoudheid opkomen, meestal heb ik dat een dag of 4 na een vliegreis. Fijn. Nou ja, misschien kan ik het uitrekken tot thuiskomst. We zijn mooi op tijd op Heartbreak Hill en installeren ons in het gras, de zon schijnt flink. Eerst komen de mensen in rolstoelen en vervolgens de professionals. Tjerk zal om 10 uur starten in de eerste golf en hoopt vandaag binnen de 3 uur te lopen, net als vorig jaar in Rotterdam. Echter, we wachten en wachten, maar geen Tjerk. De wifi heeft ons hier ook nog in de steek gelaten.

Gelukkig zijn er meerdere behulpzame Amerikanen in de buurt die zijn BIBnr in de app willen zetten en ons zo op de hoogte houden van zijn voortgang. Zijn tempo is flink ingezakt en achteraf horen we van hem dat hij zijn dag niet had. Last van zijn benen en maag, en kon dus ook niet goed drinken. De heuvels vielen zwaar, dat is in NL natuurlijk ook lastig trainen. Uiteindelijk zien we hem rond 1 uur aankomen, niet zo fit als we van hem gewend zijn, maar hij loopt nog en is vastbesloten de marathon uit te lopen. Respect! Tineke loopt nog een stuk mee, waarna Vito en ik met spandoek en andere meuk volgen. Wij pakken de metro en vragen onderweg nog iemand te kijken of hij al bij de finish is.

In de stad is het chaos. We moeten door een flinke fuik van de security voor tassencontrole, gelukkig weinig spullen mee, maar het duurt lang en het is warm. Uiteindelijk mogen we door en gaan we naar de family waiting area, zoals afgesproken met Tjerk. We arriveren uiteraard bij de a en moeten helemaal naar de v. Ellebogenwerk. Eenmaal aangekomen, komt Tjerk ook net aan, in zijn aluminiumfolie dekentje. Zijn eindtijd blijkt zijn slechtste ooit, namelijk 4:16 (vergeleken met zijn 2:57 in Rotterdam vorig jaar), maar hij heeft em uitgelopen, en daar gaat het om! #supertrots

Boston groepsfoto

De wandeling terug naar het appartement blijkt iets teveel van het goede en we trakteren onszelf op een taxi. Grappig, je ziet overal mensen met medailles, die niet helemaal meer fit meer lopen. Onderweg wordt Tjerk (herkenbaar aan medaille en manier van lopen) regelmatig gefeliciteerd door voorbijgangers. Erg sympathiek! Vanavond gegeten bij Italiaans restaurant La Galleria 33, dessert (eindelijk cannoli) bij Modern Pastry Shop (niet bij Mike’s Pastry, daar staat vrijwel elke keer als we langslopen een rij). Zo nog een kopje thee in onze keuken en dan is het wel weer bedtijd vermoed ik.