Vorig jaar augustus werd bij een routine controle na een longontsteking bij mijn moeder vastgesteld dat ze een aangeboren gaatje in haar hart bleek te hebben. Na een lange periode van testen, wachten en nog meer testen, is dat gistermiddag in het LUMC -uiteraard tot ons aller grote opluchting- met succes hersteld. Aanvankelijk zou een en ander met een parapluutje via de oksel hersteld kunnen worden, maar het gat bleek volgens een 3D scan zo’n 2cm te zijn en dat werd toch te link. Dus nu is het via een reguliere hartoperatie gecorrigeerd. Maar goed ook, want het gat bleek gisteren uiteindelijk 4cm groot te zijn! Gelukkig wonen we allemaal vlakbij, dus gisteren aan het einde van de middag konden we bij het eerste positieve bericht direct een bezoekje brengen aan de IC. Echter, omdat de bloeddruk nog wat hoog was, werd ervoor gekozen te wachten met het wakker maken tot later op de avond. Je wilt immers de hechtingen in het hart niet onnodig belasten. Gelukkig voor het slapen gaan nog telefonisch vernomen dat ze goed wakker was geworden en van de beademing gehaald. Vanmiddag hoorden we vervolgens dat ze weer op zaal lag en konden we op bezoek. Hoewel het er op de IC allemaal erg heftig uitzag, ging het nu al stukken beter. Ze zat al rechtop en vanavond of morgen moet ze al gaan staan en zsm aan de wandel door de gangen.

Nu herstellen dus. En ontzettend blij zijn dat ze het ├╝berhaupt ontdekt hebben, want vaak wordt zoiets pas gevonden als er al onherstelbare schade is opgetreden, bijvoorbeeld door een beroerte doordat er een bloedprop in je hersenen schiet. Dus goed zo mam, ik weet dat je lang hebt getwijfeld of je het nou wel zou doen, je had immers nergens last van, maar dit was gewoon echt nodig! En dan kunnen we nu lekker uitkijken naar de vele leuke dingen die je nog gaat doen, te beginnen met het concert van Eluveitie in november waar we samen heen gaan!