Geboren in 1979 ben ik een van de oorspronkelijke mensen met de naam Mirthe. De naam is echter de laatste jaren ietsje aan het toenemen. Grootste nadeel daarvan is Twitter, waar ik reeds in den beginne @mirthe heb geclaimd. Jammer genoeg zijn er nu dus allerhande tieners die uitgebreid berichten abusievelijk mijn kant op slingeren, in de hoop hun vriendinnetjes met vergelijkbare usernames aan te spreken. Meestal negeer ik dat, gister maakte ik in een moment van zwakte echter de fout om ergens op te reageren. Zeer beleefd, maar toch. Toen daarop gereageerd werd met een hou gwn je bek!!! vond ik de tijd rijp om de kinders allemaal te blokkeren. Zo, dát ruimt lekker op, had ik maanden eerder moeten doen.

Een dergelijke botte reactie doet me echter wel terug verlangen naar lang vervlogen tijden, waarin je het best met elkaar oneens kon zijn, maar men in ieder geval beleefd bleef. Maar misschien ben ik ietwat nostalgisch vandaag. Komt waarschijnlijk ook door het zeer herkenbare The Web We Lost van Anil Dash wat eerder deze week de rond deed. Moet ook denken aan het concept van Eternal September, waar we voorlopig nog wel even in vast zitten vrees ik. Zucht.